ကိုေ မာင္ေကာင္းနဲ႔မေခ်ာဘုံတို႔ ဒီေန႔မဂၤလာေဆာင္ၾကၿပီး အၾကင္လင္မယားဘဝေရာက္ၾကပါတယ္။ ႏွစ္ဘက္မိဘကလဲ ျပည့္စုံလွတာမဟုတ္ေတာ့ မဂၤလာစရိတ္ေလးရဖို႔ေတာင္ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာ စုခဲ့ရတာေလ။

ဒီေတာ့သူမ်ားေတြလို ပ်ားရည္ဆမ္းခရီးေတြ၊ ဘာေတြလည္း မထြက္နိုင္ပါဘူး။ ကိုေမာင္ေကာင္းမိဘအိမ္မွာပဲ မဂၤလာဦးညကို လြန္ေျမာက္ခဲ့ရပါတယ္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ ကိုေမာင္ေကာင္းရဲ့ညီေလးျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေရႊေအးဟာ ေက်ာင္းသြားခါနီး အေမျပင္ဆင္ေပးတဲ့ မနက္စာကို စားေနရင္း…

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထၾကၿပီလား…”

“မထၾကေသးဘူး…”

“က်ေနာ္ေတြးမိတာကေတာ့…”

“ကိုယ့္ဖာသာ စားမွာကိုျမန္ျမန္စားစမ္းပါဟာ…။ ေတာ္ၾကာေက်ာင္းေနာက္က်ေနအုန္းမယ္…”

ဒီလိုနဲ႔ ေမာင္ေရႊေအးလဲ မနက္စာစားၿပီး ေက်ာင္းထြက္သြားပါတယ္…။ မုန႔္စားေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ေက်ာင္းနဲ႔အိမ္က နီးေနတဲ့အတြက္ ေမာင္ေရႊေအးက အိမ္ျပန္လာၿပီး ထမင္းစားေလ့ ရွိပါတယ္…။ ထမင္းစားေနရင္း ခူးခပ္ျပင္ဆင္ေပးေနတဲ့ အေမကို…

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထၾကၿပီလား…”

“မထၾကေသးဘူး…”

“က်ေနာ္ေတြးမိတာကေတာ့…”

“ဟာ…။ ကေလးက ကေလးလိုေနစမ္း…။ ေနရာတကာဝင္မပါစမ္းနဲ႔…”

အေဟာက္ခံရေတာ့ ေမာင္ေရႊေအးပါးစပ္ပိတ္သြားၿပီး ထမင္းကိုလက္စသတ္စားလို႔ ေက်ာင္းကိုျပန္ထြက္သြား ပါေတာ့တယ္…။ ညေနေက်ာင္းက ျပန္လာတဲ့ေမာင္ေရႊေအးက အိမ္ထဲဝင္ဝင္ခ်င္း…

“အေမ…။ အကိုနဲ႔အမ ထၾကၿပီလား …”

“မထၾကေသးဘူး…”

“က်ေနာ္ေတြးမိတာကေတာ့…”

“နင့္မလဲ…။ တေန႔လုံး ဒါပဲေမးေနတာပဲ…။ ကဲ… ေျပာ။ နင္ကဘာေတြ ေတြးေနမိလို႔လဲ…”

“အကို ညကက်ေနာ့္ဆီလာၿပီး ေခါင္းလိမ္းတဲ့သံလြင္ဆီဘူး လာငွားတယ္ေလ…”

“ အာ့… ညက မီးပ်က္ေနေတာ့ က်ေနာ္ေပးလိုက္တာ စူပါဂလူးဘူး ျဖစ္ေနလို႔အေမရဲ့…။ အဲဒါ…”

Source : (Boy Thought ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ေရးပါတယ္။) Wise Guy (naethitmyanmar.com)