လြန္ခဲ့ တဲ့…ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္ဦးေလးနဲ႔..ကၽြန္ေတာ္..အလုပ္ကိစၥနဲ႔ ပုဂံကိုသြားရင္း..ညမိုးခ်ဳပ္မွ ရန္ကုန္ျပန္ဖို့ အေၾကာင္းေပၚလာတယ္။ ေဟာ္တယ္က ထြက္ေတာ့ ဘုရားတစ္ဆူေရွ႕နားမွာ..အစိမ္းဝမ္းဆက္နဲ႔ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကားလွမ္းတားတယ္။ လက္ထဲမွာလည္း…ေတာင္းကေလးတေတာင္းပိုက္လို့။ ညကလည္း ကိုးနာရီထိုးခါနီး..လူကပ်က္ခ်ိန္…အကူအညီလိုေနတဲ့.ေစ်းသည္.မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ျဖစ္မွာပါဆိုၿပီး ရပ္ေပးလိုက္တယ္။

ဒီေရွ႕က ဘုရားေလးကို လမ္းၾကဳံလိုက္ခ်င္လို့ပါတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔..ေနာက္ခန္းက ေခၚတင္လာလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲေတာ့ တမ်ိဴးႀကီးပဲ။ သူ႔ဆီက အေမႊးနံ့ေရာ၊ ပုပ္အဲ့အဲ့နံ့ေတြေရာပါ ရတခ်က္ မရတခ်က္နဲ႔။ ဦးေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္မိၾကတယ္။ ေကာင္မေလးက စကားတခြန္းမွ မေျပာေတာ့ဘူး။

ဘုရားေဟာင္းတစ္ဆူေရွ႕ေရာက္ေတာ့… “ရၿပီရွင့္” တဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔…ရပ္ေပးလိုက္တယ္။ ကားတံခါးဖြင့္သံၾကားၿပီး.. ေနာက္လွည့္ၾကည့္ေတာ့… အမ်ိဳးသမီးက မရွိေတာ့ဘူး။ ေဘးဘီၾကည့္ေတာ့လည္း…ဘယ္သူမွ ကားထဲက ထြက္သြားတာလည္းမေတြ႕ရဘူး။

တကယ္ဆို ေက်းဇူးတင္စကားေလးဘာေလးေျပာရမွာေပါ့။ အခုဟာက ပတ္ဝန္းက်င္မွာ သူအရိပ္အေယာင္ေတာင္ မျမင္ရဘူး။ ပုပ္အဲ့အဲ့အနံ့ႀကီးက လည္း ပိုဆိုးလာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေရာ ဦးေလးပါ..ၾကက္သီးေတြ တျဖန္းျဖန္းထသြားတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ခန္းမွာ ပြင့္လ်က္ျဖစ္ေနတဲ့ တံခါးကို..ေရွ႕ခုံကေနပဲ ေက်ာ္ၿပီး ပိတ္ဖို့လုပ္ေတာ့… အသံတစ္သံထြက္လာတယ္။ “အကိုေလးတို့ရယ္..ေျမာင္းေဘးမွာမွ လာရပ္ရတယ္လို့…ကၽြန္မကို ဆြဲတင္ၾကပါဦး…အေႂကြးဝယ္လာတဲ့ ကၽြန္မငါးပိထုတ္ေလးေတာ့..ေတာင္းေမွာက္လို့….ကြဲ.သြားပါၿပီ” တဲ့။

အဲ့တုန္းက တိုင္းမွဴးအမိန္႔ဆိုလား… ပုဂံမွာ ေျမာင္းေတြတူးရတဲ့ကာလေပါ့။ ကားလမ္းၾကဳံေခၚတင္လာမိတာ.. ငါးပိဖိုးပါ ေလၽွာ္ရေတာ့မလို့…

ေၾကာက္စရာႀကီးေနာ္…

Credit – Blacker