တစ္ ခါတုန္းက အမ်ိဳးသားတစ္ဦး ရွိသတဲ့။ သူဟာ တကၠသုိလ္ဘြဲ႔ မရခဲ႔ပါ။ အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့ မိဘေတြဟာ သူ႔အတြက္ မိန္းမတစ္ေယာက္ ရွာၿပီးေပးစားလုိက္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ မိဘေတြ ေပးစားတဲ့ မိန္းကေလးနဲ႔ လက္ထပ္ၿပီးေနာက္ ထုိရြာေလးမွာပဲ ေက်ာင္းဆရာ အျဖစ္ စာသင္ျပေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ စာသင္ၾကားရာမွာ အေတြ႔အၾကဳံ မရွိေသာေၾကာင့္ တစ္ပတ္ေတာင္ မခံပါဘူး။ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ သေဘာထား မွတ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ထုတ္ပယ္ျခင္း ခံရပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ သူဟာ အိမ္ကို ဝမ္းနည္းစြာနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီးေနာက္ အိမ္သူသက္ထားက သူ႔ကုိ မ်က္ရည္ သုတ္ေပးၿပီး ႏွစ္သိမ့္စကား ေျပာေပးပါတယ္။

“အေတြ႕အႀကံဳ ဝမ္းစာမျပည့္ေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ခ်ိဳ႕ လူေတြကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ အရည္အေသြးကို ထုတ္ျပႏိုင္တာလည္း ရွိသလို မထုတ္ျပႏိုင္တာလည္း ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒီ့အတြက္နဲ႔ေတာ့ ၀မ္းနည္းဖုိ႔ မလုိပါဘူး။ ရွင္နဲ႔ ပုိသင္႔ေတာ္မယ့္ အလုပ္ေတြက ရွင္လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ ေစာင့္ရင္ေစာင့္ေနမွာပါ။” လို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

ေနာက္ေတာ့ သူဟာ အျပင္ထြက္ၿပီး အလုပ္တစ္ခုမွာ ဝင္လုပ္ပါတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ သူေဌးရဲ႕ အလုပ္ထုတ္တာ ခံလုိက္ရပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ အလုပ္လုပ္တာ ေႏွးလုိ႔ပါတဲ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခါမွာ ထံုးစံအတိုင္း သူ႔ဇနီးက အားေပးစကား ေျပာျပန္တယ္။

“ေျခလက္ဆုိတာ ေႏွးတာလဲ ရွိသလို ျမန္တာလဲ ရွိတာပဲေလ။ တျခားလူေတြက လုပ္လာတာ ႏွစ္ေတြ အမ်ားႀကီး ၾကာခဲ့ၿပီေလ။ ရွင့္က်ေတာ့ တသက္လုံး စာဖတ္လာေတာ့ ဒီလို အလုပ္မ်ဴ ိး လုပ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လုိလုပ္ ျမန္လိမ့္မလဲ”

ဒါေပမယ့္ သူဟာ ဇြဲမေလ်ာ့ပဲ အလုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ထပ္လုပ္ခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ သူလုပ္သမွ် အလုပ္တိုင္းဟာ အေၾကာင္းတစ္ခု မဟုတ္ တစ္ခုေၾကာင့္ အဆင္မေျပ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး ထုတ္ပယ္ျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္လည္း သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ အိမ္ျပန္လာတဲ့ အခါတုိင္းသူ႔ဇနီးက အၿမဲႏွစ္သိမ္ေလ႔ရွိၿပီး သူ႔အေပၚမွာလည္း တစ္ခါမွ မညည္းညဴ ခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ သူရဲ႕အသက္ ၃၀ ေက်ာ္တဲ့အခါမွာ,သူဟာ ဘာသာစကား သင္ၾကားေရးမွာ ပါရမီ အထံုရွိသူ ျဖစ္တဲ့အတြက္ မသန္စြမ္းသူေတြအတြက္ ဖြင့္ထားတဲ့ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ နည္းျပအလုပ္ ၀င္လုပ္ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူဟာ မသန္စြမ္းသူမ်ား သင္တန္းေက်ာင္း တစ္ခုကို ထူေထာင္လိုက္ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ သူဟာ ၿမဳိ႕အမ်ားအျပားမွာ မသန္စြမ္းသူသုံး ပစၥည္းအေရာင္းဆုိင္ခြဲမ်ား ဖြင္႔လွစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝတဲ့ သူေဌးတစ္ဦး ျဖစ္လာပါတယ္။

တစ္ေန႔မွာေတာ့ “ေအာင္ျမင္သူတို႔ရဲ႕ စကားသံမ်ား” အစီအစဥ္ကေန စီစဥ္တင္ဆက္သူက သူ႔ဇနီး ကုိေမးပါတယ္။

“မိမိကုိယ္တုိင္ေတာင္ ေရွ ႔ေရး မေရရာ ေ၀၀ါးတဲ့ အခ်ိန္အခါမွာ ဘယ္လိုအေၾကာင္းကမ်ား သူ႔အေပၚ ယုံၾကည္ကုိးစားခ်က္ ရိွေစ ခဲ့ပါသလဲ….?”

သူ႔ ခ်စ္ဇနီး ျပန္ေျဖတဲ့ အေျဖမွာ ရုိးရွင္းၿပီး လြယ္ကူလွပါတယ္။ သူမျပန္ေျဖလိုက္တာကေတာ့ “ေျမတစ္ကြက္ဟာ ဂ်ဳ ံစုိက္လုိ႔ မသင္႔ေတာ္ရင္ ပဲစမ္းစုိက္ၾကည့္လုိ႔ ရတာေပါ့ ပဲထြက္မေကာင္းရင္ သစ္သီးပင္စားပင္ စုိက္လဲရတာပဲ။

အကယ္လုိ႔ သစ္သီးပင္စားပင္ မျဖစ္ထြန္းလဲ ပန္းမ်ိဳးေစ့ေတြ နဲနဲႀကဲၾကည့္ၿပီး ပန္းပြင့္ေအာင္ စိုက္နုိင္တာပဲ။ အေၾကာင္းကေတာ့ ေျမတစ္ကြက္မွာ သူနဲ႔ ကိုက္ညီမယ့္ မ်ိဳးေစ့ တစ္ေစ့ေစ့ကေတာ့ ရွိလာမွာပါ ။ေနာက္ဆုံးမွာ သူနဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ ရိတ္သိမ္းမႈကေတာ့ ရွိလာမွာေပါ႔။”

အိမ္သူသက္ထားရဲ႕ စကားလဲၾကားေရာ ေယာက်ာ္းျဖစ္သူဟာ မ်က္ရည္က်လာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူ႔ဇနီးသည္ရဲ႕ ဇြဲေကာင္းၿပီး စဥ္ဆက္မျပတ္တဲ့ ယုံၾကည္ကိုးစားမႈႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတုိ႔သည္ မာေက်ာႀကံ႕ခိုင္သည့္ စစ္မွန္ေသာ မ်ိဳးေစ့ပင္ ျဖစ္ေနေလသည္။ သူ၏ ဆန္းၾကယ္မႈတုိ႔သည္ ထုိမ်ိဳးေစ့ေလးကုိ မွီခိိုၿပီးမွ ရွင္သန္ႀကီးထြားခဲ့ေသာ ဆန္းၾကယ္မႈတုိ႔ပင္ ျဖစ္သည္။

ေလာကမွာ သုံးစား၍ မရေသာသူဟူ၍ မရွိပါ။ လူမွန္ ေနရာမွန္ ေနရာခ်ထားမႈ မမွန္ျခင္းသာ ျဖစ္ေပလိမ္႔မည္။ဒီပုံျပင္ေလး ဖတ္မိရင္ ဖာသိဖာသာ မေနပါနဲ႔ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး လက္ဆင့္ကမ္းေပးၾကပါ။

ဒီစကား ၈ ခြန္းကိုလဲ မွတ္သားထားၾကပါ။

(၁)။ တန္ဖုိးထားရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊ သင့္ကုိ ေရႊေတာင္ႀကီး ပုံအပ္လဲ ေပ်ာ္ရႊင္လိမ့္မည္ မဟုတ္။

(၂)။ ခြင္႔လြတ္ရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊ မိတ္ေဆြ ဘယ္ေလာက္ပဲ မ်ားပါေစ ထြက္ခြာသြားၾကမည္သာ။

(၃)။ ေက်းဇူးမွန္း မသိတက္လွ်င္၊ မုိးပ်ံေအာင္ ေတာ္ေနပါေစ ေအာင္ျမင္လိမ္႔မည္ မဟုတ္။

(၄)။ ႏႈိးၾကားထၾကြမႈ မရွိလွ်င္ ျဖတ္ထုိးဥာဏ္ ေကာင္းေစအံုးေတာ့ အိပ္မက္ကိုပင္ အေကာင္ထည္ ေဖာ္ႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ပါ။

(၅)။ ပူးေပါင္းလုပ္ေဆာင္ရမွန္း မသိလွ်င္၊ အစြမ္းကုန္ ႀကဳိးစားေစဦး ေအာင္ျမင္ရန္ ခဲယဥ္းသည္။

(၆)။ စုေဆာင္းရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္ ေငြပုိရွာႏုိင္ေစဦးေတာ့ ၾကြယ္၀သူျဖစ္ခဲသည္။

(၇)။ ဘ၀ေရာင့္ရဲမႈ မရွိလ်ွင္ ၊ပုိခ်မ္းသာေစဦးေတာ့ ဘ၀မွာ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္သူျဖစ္ခဲသည္။

(၈)။ က်န္းမာေရးကို ဂရုစုိက္ရေကာင္းမွန္း မသိလွ်င္၊ ကုသမႈစရိတ္ တတ္ႏိုင္ေစဦးေတာ့ အသက္ရွည္ အနာမဲ့ျခင္း မျဖစ္ႏုိင္။

Credit to SwamHtet(မွတ္စုၾကမ္း)

Thanks

Unicode

ဒီပုံျပင်လေး ဖတ္မိရင် ဖာသိဖာသာ မေနပါနဲ့ တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး လက္ဆင့်ကမ်းပေးကြပါ

တစ္ခါတုန်းက အမိုးသားတစ်ဦး ရွိသတဲ့။ သူဟာ တက္ကသိုလ္ဘြဲ့ မရခဲ့ပါ။ အရြယ်ရောက္လာတဲ့ အခါမွာတော့ မိဘေတြဟာ သူ့အတြက် မိန်းမတစ်ယောက် ရွာပြီးပေးစားလိုက္ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ သူဟာ မိဘေတြ ပေးစားတဲ့ မိန်းကေလးနဲ့ လက္ထပ်ပြီးနောက် ထိုရြာလေးမွာပဲ ကေ်ာင်းဆရာ အျဖစ် စာသင်ျပေပးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူဟာ စာသင်ကြားရာမွာ အေတြ့အကြုံ မရွိသောကြောင့် တစ္ပတ်တောင် မခံပါဘူး။ ကေ်ာင်းသားတြေရဲ့ သေဘာထား မွတ္ခ်က်ေတြေကြာင့် ထုတ္ပယ်ျခင်း ခံရပါတယ်။

ဒါ့ကြောင့် သူဟာ အိမ္ကို ဝမ်းနည်းစြာနဲ့ ျပန္လာခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ျပန်ရောက်ျပီးနောက် အိမ်သူသက္ထားက သူ့ကို မ်က်ရည် သုတ်ပေးပြီး နွစ်သိမ့်စကား ေျပာပေးပါတယ်။

“အေတြ့အကြုံ ဝမ်းစာမျပည့်သေးတဲ့ အခိန္မွာ တစ္ခို့ လူတြေကေတာ့ သူတို့ရဲ့ အရည်အေသြးကို ထုတ်ျပနိုင္တာလည်း ရွိသလို မထုတ်ျပနိုင္တာလည်း ရွိတတ္ပါတယ်။ ဒီ့အတြက္နဲ့တော့ ဝမ်းနည်းဖို့ မလိုပါဘူး။ ရွင္နဲ့ ပိုသင့်တ္မောယ့် အလုပ်တြေက ရွင္လုပ်ဆောင္ဖို့ စောင့်ရင်စောင့်နေမွာပါ။” လို့ ေျပာခဲ့ပါတယ်။

နောက်တော့ သူဟာ အျပင္ထြက်ပြီး အလုပ္တစ္ခုမွာ ဝင္လုပ္ပါတယ်။ သိပ္မကြာခင္မွာပဲ သူဌေးရဲ့ အလုပ္ထုတ္တာ ခံလိုက်ရပါတယ်။ အေကြာင်းကေတာ့ အလုပ္လုပ္တာ နွေးလို့ပါတဲ့။ အိမ်ျပန်ရောက္တဲ့ အခါမွာ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ဇနီးက အားပေးစကား ေျပာျပန္တယ်။

“ေျခလက္ဆိုတာ နွေးတာလဲ ရွိသလို ျမန္တာလဲ ရွိတာပဲလေ။ တျခားလူတြေက လုပ္လာတာ နွစ်တြေ အမ်ားကြီး ကြာခဲ့ပြီလေ။ ရွင့်က်တော့ တသက္လုံး စာဖတ္လာတော့ ဒီလို အလုပ္မ်ူ ိး လုပ္တဲ့အခါမွာ ဘယ္လိုလုပ် ျမန္လိမ့်မလဲ”

ဒါပေမယ့် သူဟာ ဇြဲမေလ်ာ့ပဲ အလုပ်တြေ အမ်ားကြီး ထပ္လုပ္ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့်လို့ သူလုပ်သမွ် အလုပ္တိုင်းဟာ အေကြာင်းတစ္ခု မဟုတ် တစ္ခုကြောင့် အဆင္မေျပ ျဖစ္ခဲ့ရပြီး ထုတ္ပယ်ျခင်း ခံခဲ့ရပါတယ်။

ဒါပေမယ့်လည်း သူစိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ့ အိမ်ျပန္လာတဲ့ အခါတိုင်းသူ့ဇနီးက အမြဲနွစ်သိမ်လေ့ရွိပြီး သူ့အေပါ်မွာလည်း တစ္ခါမွ မညည်းညူ ခဲ့ပါဘူး။

ဒီလိုနဲ့ သူရဲ့အသက် ၃၀ ကေ်္တာဲ့အခါမွာ,သူဟာ ဘာသာစကား သင်ကြားရေးမွာ ပါရမီ အထုံရွိသူ ျဖစ္တဲ့အတြက် မသန္စြမ်းသူတြေအတြက် ဖြင့်ထားတဲ့ သင္တန်းကေ်ာင်းမွာ နည်းျပအလုပ် ဝင္လုပ္ပါတယ်။ နောက်တော့ သူဟာ မသန္စြမ်းသူမ်ား သင္တန်းကေ်ာင်း တစ္ခုကို ထူထောင္လိုက္ပါတယ်။

နောက္ပိုင်းမွာတော့ သူဟာ မြို့အမ်ားအျပားမွာ မသန္စြမ်းသူသုံး ပစ္စည်းအေရာင်းဆိုင္ခြဲမ်ား ဖြင့်လွစ္ခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သူဟာ တျဖည်းျဖည်းနဲ့ ခ်မ်းသာြကြယ်ဝတဲ့ သူဌေးတစ်ဦး ျဖစ္လာပါတယ်။

တစ်နေ့မွာတော့ “အောင်ျမင်သူတို့ရဲ့ စကားသံမ်ား” အစီအစဉ္ကနေ စီစဉ္တင္ဆက်သူက သူ့ဇနီး ကိုမေးပါတယ်။

“မိမိကိုယ္တိုင်တောင် ရွေ့ရေး မေရရာ ေ၀ဝါးတဲ့ အခိန်အခါမွာ ဘယ္လိုအေကြာင်းကမ်ား သူ့အေပါ် ယုံကြည္ကိုးစားခ်က် ရွိစေ ခဲ့ပါသလဲ….?”

သူ့ ခ်စ္ဇနီး ျပန်ေျဖတဲ့ အျေဖမွာ ရိုးရွင်းပြီး လြယ္ကူလွပါတယ်။ သူမျပန်ေျဖလိုက္တာကေတာ့ “ေျမတစ္ကြက်ဟာ ဂ်ု ံစိုက္လို့ မသင့်တော်ရင် ပဲစမ်းစိုက်ကြည့်လို့ ရတာပေါ့ ပဲထြက္မေကာင်းရင် သစ်သီးပင္စားပင် စိုက္လဲရတာပဲ။

အကယ္လို့ သစ်သီးပင္စားပင် မျဖစ္ထြန်းလဲ ပန်းမိုးစေ့တြေ နဲနဲကြဲကြည့်ပြီး ပန်းပြင့်အောင် စိုက္နိုင္တာပဲ။ အေကြာင်းကေတာ့ ေျမတစ္ကြက္မွာ သူနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် မိုးစေ့ တစ်စေ့စေ့ကေတာ့ ရွိလာမွာပါ ။နောက္ဆုံးမွာ သူနဲ့သက္ဆိုင္တဲ့ ရိတ်သိမ်းမှုကေတာ့ ရွိလာမွာပေါ့။”

အိမ်သူသက္ထားရဲ့ စကားလဲကြားရော ယောက်ာ်းျဖစ်သူဟာ မ်က်ရည္က်လာပါတယ်။ တကယ်တော့ သူ့ဇနီးသည်ရဲ့ ဇြဲကောင်းပြီး စဉ္ဆက္မျပတ္တဲ့ ယုံကြည္ကိုးစားမှုနွင့် ခ်စ်ျခင်းမေတ္တာတို့သည် မာကေ်ာကြံ့ခိုင်သည့် စစ္မွန်သော မိုးစေ့ပင် ျဖစ်ေနေလသည်။ သူ၏ ဆန်းကြယ္မှုတို့သည် ထိုမိုးစေ့လေးကို မွီခိုပြီးမွ ရွင်သန်ကြီးထြားခဲ့သော ဆန်းကြယ္မှုတို့ပင် ျဖစ်သည်။

လောကမွာ သုံးစား၍ မရေသာသူဟူ၍ မရွိပါ။ လူမွန် နေရာမွန် နေရာခ်ထားမှု မမွန်ျခင်းသာ ျဖစ်ပေလိမ့်မည်။ဒီပုံျပင်လေး ဖတ္မိရင် ဖာသိဖာသာ မေနပါနဲ့ တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး လက္ဆင့်ကမ်းပေးကြပါ။

ဒီစကား ၈ ခြန်းကိုလဲ မွတ်သားထားကြပါ။

(၁)။ တန္ဖိုးထားရေကာင်းမွန်း မသိလွ်င်၊ သင့်ကို ေရွှေတာင်ကြီး ပုံအပ္လဲ ပေ်ာ်ရွှင္လိမ့်မည် မဟုတ်။

(၂)။ ခြင့်လြတ်ရေကာင်းမွန်း မသိလွ်င်၊ မိတ်ဆြေ ဘယ်လောက္ပဲ မ်ားပါစေ ထြက္ခြာသြားကြမည်သာ။

(၃)။ ကေ်းဇူးမွန်း မသိတက္လွ်င်၊ မိုးပ်ံအောင် တော်နေပါစေ အောင်ျမင္လိမ့်မည် မဟုတ်။

(၄)။ နှိုးကြားထြကြမှု မရွိလွ်င် ျဖတ္ထိုးဉာဏ် ကောင်းစေအုံးတော့ အိပ္မက္ကိုပင် အေကာင္ထည် ဖ္နောိုင္လိမ့်မည် မဟုတ္ပါ။

(၅)။ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရမွန်း မသိလွ်င်၊ အစြမ်းကုန် ကြိုးစားစေဦး အောင်ျမင်ရန် ခဲယဉ်းသည်။

(၆)။ စုဆောင်းရေကာင်းမွန်း မသိလွ်င် ငြေပိုရွာနိုင်စေဦးတော့ ြကြယ်ဝသူျဖစ္ခဲသည်။

(၇)။ ဘဝရောင့်ရဲမှု မရွိလ်ွင် ၊ပိုခ်မ်းသာစေဦးတော့ ဘဝမွာ ကေ်နပ်ပေ်ာ်ရွှင်သူျဖစ္ခဲသည်။

(၈)။ က်န်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ရေကာင်းမွန်း မသိလွ်င်၊ ကုသမှုစရိတ် တတ္နိုင်စေဦးတော့ အသက်ရွည် အနာမဲ့ျခင်း မျဖစ္နိုင်။

Credit to SwamHtet(မွတ္စုကြမ်း)