အဲဒီေန႔က မွတ္မွတ္ရရ ဇန္နဝါရီ ၂၂ရက္၊ ၂၀၂၀။ ကၽြန္မမိဘေတြနဲ႔အတူ စူပါမားကတ္တစ္ခုမွာ ေဈးဝယ္ေနတုန္း ကၽြန္မခ်စ္သူ Dong Sinh က wechat ကေန စာတစ္ေစာင္ပို႔လာတယ္။ “ကေလးေလး ကိုယ္နည္းနည္း ပင္ပန္းေနလို႔၊ ေနလို႔လည္းမေကာင္းဘူး။ ေရာဂါမ်ားကူးေနၿပီလားမသိဘူး.. ေဆး႐ုံသြားျပခ်င္တယ္”တဲ့။ ကၽြန္မကလည္း မဟုတ္တာေတြေျပာမေနနဲ႔လို႔ ေဟာက္လိုက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ဝူဟန္မွာက လူေပါင္းဆယ္သန္းေက်ာ္ရွိတာ.. အဲဒီလူေတြအမ်ားႀကီးထဲမွာမွ ကို႔ကို ေရာဂါကူးဖို႔ဆိုတာ ဘယ္လိုျဖစ္နိုင္မွာလဲ။ ကိုက ဝူဟန္မွာပဲေမြးၿပီး ဝူဟန္မွာပဲႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ဝူဟန္သားစစ္စစ္။

ကၽြန္မနဲ႔ ကိုနဲ႔ ခ်စ္သူသက္တမ္းဟာ သုံးႏွစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဘြဲ႕ရၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက ဝူဟန္မွာေနၿပီးအလုပ္လုပ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ ကိုနဲ႔ ေတြ႕တာပဲ။ ကိုက company ႀကီးတစ္ခုရဲ့ Programmer။ ကၽြန္မကေတာ့ … အင္း ကၽြန္မကေတာ့ ဖက္ရွင္ company တစ္ခုရဲ့ ဒီဇိုင္းပိုင္းမွာအလုပ္လုပ္တယ္။ အျခားခ်စ္သူေတြလိုပဲ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္မွာလည္း ႏွစ္ေယာက္အတူတူမက္ထားတဲ့ ႏွစ္ေယာက္တစ္အိပ္မက္ေတြရွိတယ္။ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားႀကီးရွာမယ္။ အတူေနဖို႔ ေႏြးေထြးတဲ့ အိမ္ေလးတစ္လုံးဖန္တီးၾကမယ္ေပ့ါ။ ကိုယ့္ခ်စ္သူနဲ႔ တစ္သက္လုံးအတူေနခြင့္ရတဲ့သူေတြဆိုတာ ဘဝမွာ ကံအေကာင္းဆုံးသူေတြပဲ။ ေက်ာင္းတက္ရင္း၊အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႔ ဝူဟန္မွာ ကၽြန္မ ခုနစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာခဲ့တယ္။ လူေတြက ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ အရာရာကိုခ်စ္မိတတ္ၾကလားမသိဘူး။ ကို႔ေၾကာင့္ ဝူဟန္ကိုလည္း ခ်စ္တတ္လာတယ္။ ကိုတို႔မိသားစုက ၿမိဳ႕မွာေနေပမယ့္ ကၽြန္မမိဘေတြကေတာ့ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ.. ေတာင္သူလယ္သမားေတြ။ အေမတို႔က ကၽြန္မ ဝူဟန္မွာအေျခခ်ေနတာကို နည္းနည္းမွႀကိဳက္တာမဟုတ္ဘူး။ အလုပ္ကိုေျပာင္းေရႊ႕ခြင့္တင္ခဲ့ဖို႔ အျမဲတမ္းေျပာတယ္။ ဘယ္သူေတြဘာေျပာေျပာ ကၽြန္မကေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကိုသာ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တယ္။ ကိုမရွိတဲ့ ဘယ္လိုေနရာမ်ိဳးမွာမွ မေနနိုင္ဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့.. ကၽြန္မေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ ကိုက ကၽြန္မကို တစ္သက္လုံးေပ်ာ္ေအာင္ထားမယ့္သူဆိုတာ ယုံၾကည္တယ္။

လာမယ့္ ေႏြဦးရာသီဆိုရင္ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္လက္ထပ္မယ္။ ဝူဟန္ၿမိဳ႕ရဲ့ အထင္ကရျဖစ္တဲ့ ခ်ယ္ရီပန္းေတြအဆုပ္လိုက္ပြင့္ေနမယ့္အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မနဲ႔ကိုကိုက သိပ္လွတဲ့ မဂၤလာေဆာင္ဓာတ္ပုံေတြရိုက္မွာေလ။ ဝူဟန္ရဲ့အလွပဆုံးအခ်ိန္မွာ လက္ထပ္ပြဲက်င္းပၿပီး အဲဒီအလွပဆုံးအခ်ိန္ေလးကို တစ္သက္လုံးတည္တံ့ေအာင္ သိမ္းဆည္းသြားမွာေပါ့။

အဲဒီေန႔ ေလးနာရီခြဲမွာ ကိုက စာထပ္ပို႔လာတယ္။ ေဆး႐ုံမွာ လူေတြအရမ္းမ်ားေနလို႔ ခုထိ တုံကင္နံပါတ္ေတာင္မရနိုင္ေသးဘူးတဲ့..အၾကာႀကီးမတ္တပ္ရပ္ေစာင့္ေနရတုန္းတဲ့။ ေစာင့္ရတဲ့လိုင္းကလည္း အရွည္ႀကီးလို႔ေျပာတယ္။ ကိုရယ္ အျခားေဆး႐ုံေျပာင္းျပပါလားဆိုေတာ့ ကိုက မထူးဘူးတဲ့။ အျခားေဆး႐ုံေတြမွာလည္း လူနာေတြပုံေနၿပီတဲ့။ အဲဒီေတာ့မွ ဒီကူးစက္ေရာဂါအေျခအေနက ေပါ့ေသးေသးမဟုတ္ပါလားလို႔ ကၽြန္မ သတိထားမိသြားတယ္။

ကို႔ကို ဘယ္လိုေနေသးလဲလို႔ ေမးေတာ့.. ကိုက တစ္ကိုယ္လုံး ကိုက္ခဲၿပီး ပင္ပန္းေနတယ္လို႔ ေျပာတယ္။ အဲဒါေတြက နာမည္ႀကီးေနတဲ့ ကိုရိုနာဗိုင္းရပ္စ္ရဲ့ ေရာဂါလကၡဏာေတြမျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ပဲ ကၽြန္မေတာ့ ဆုေတာင္းမိတာပဲ။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ စိတ္ေတြပိုပူလာတယ္။ တစ္ေယာက္တည္းမေနနဲ႔ေတာ့ အိမ္ျပန္ၿပီး မိဘေတြနဲ႔ ေနလို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ကိုသတိရသြားၿပီး ဖုန္းအျမန္ေခၚရတယ္။ သူ႔အမ်ိဳးသားက ဆရာဝန္ေလ.. ပုဂၢလိကေဆး႐ုံတစ္ခုမွာအလုပ္လုပ္တယ္။ ကို႔ကိုမ်ား ၾကည့္ေပးဖို႔ျဖစ္နိုင္မလားေပ့ါ။ အဲဒီမိတ္ေဆြက သူ႔အမ်ိဳးသားက ပုဂၢလိကေဆး႐ုံမွာ အလုပ္လုပ္တာမွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေဆး႐ုံက ဖ်ားနာေနတဲ့ လူနာေတြကိုလက္မခံဘူးတဲ့။ ကၽြန္မစိတ္ရႈပ္သြားတယ္။ ကိုကလည္း ေဆး႐ုံျပဖို႔ ေစာင့္ေနရတာ ပင္ပန္းလြန္းလို႔ အိမ္ျပန္သြားရွာၿပီ။ ကၽြန္မ ရထားလက္မွတ္ခ်က္ခ်င္းလွမ္းျဖတ္တယ္။ဝူဟန္ကိုျပန္ၿပီး ကို႔အနားမွာ ေနရမယ္။ ကို႔က ေနမေကာင္းဘူး.. ကၽြန္မကိုလိုအပ္ေနတယ္။ျပန္မွျဖစ္မယ္။

ဇန္နဝါရီ ၂၄ ရက္ေန႔မွာ ကၽြန္မ ဝူဟန္ကိုျပန္တဲ့ အျမန္ရထားလက္မွတ္ျဖတ္ခဲ့ေပမယ့္ လက္မွတ္မရေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပန္ခ်က္ပဲျပန္ရခဲ့တယ္။ ဝူဟန္က တစ္ၿမိဳ႕လုံးကို ပိတ္ခ်လိုက္ၿပီ။အဝင္အထြက္လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးတဲ့။ ဝူဟန္ၿမိဳ႕ႀကီးက ပိတ္ခ်လိုက္ၿပီတဲ့.. ဒါေပမယ့္..ကၽြန္မအသက္ထက္ခ်စ္ရတဲ့သူက အဲဒီၿမိဳ႕ထဲမွာ။ ဒီေရာဂါဆိုးႀကီးက ကၽြန္မထင္ထားတာထက္ အေျခအေနအမ်ားႀကီးပိုဆိုးေနပါေရာလား။ ကၽြန္မ အိပ္လို႔ေတာင္မေပ်ာ္ဘူး။ ကို႔ကို video call ေခၚလိုက္တယ္။ နဂိုထဲက အသားျဖဴတဲ့ကိုက ျဖဴျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ေလး။အားမရွိတဲ့ပုံနဲ႔ ကၽြန္မညအိပ္ရင္ ဖက္အိပ္တတ္တဲ့ ဝက္ဝံ႐ုပ္ေလးကို ရင္ခြင္ထဲမွာ ဖက္ထားတယ္။ ကို႔ေဘးမွာက ေဆးတခ်ိဳ႕ျပန႔္ၾကဲလို႔။ ကၽြန္မ ရင္ထဲမွာ တကယ္အဆင္မေျပဘူး။ ကို႔ကို ၿမိဳ႕တြင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေခၚဖို႔ေျပာတယ္။ သူတို႔ ေဆး႐ုံကားေတြဘာေတြေခၚေပးလိမ့္မယ္လို႔။ ကိုက ေဆး႐ုံကားေတြလည္း မရေတာ့ဘူး။ အလ်ဥ္မမီေတာ့ဘူးတဲ့။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္က်ေတာ့ ကိုက အဖ်ားက်သြားေၾကာင္းနဲ႔ စိတ္မပူဖို႔ေျပာတယ္။ ကၽြန္မ စိတ္မပူေအာင္ ေလၽွာက္ေျပာေနတာမ်ားလားဆိုၿပီး ကို႔ကို video call နဲ႔ အပူခ်ိန္တိုင္းျပခိုင္းေတာ့လည္း အဖ်ားက တကယ္က်သြားတယ္။ စိတ္နည္းနည္းသက္သာသြားၿပီး ကၽြန္မ ကိုယ့္ဘာသာေတြးမိေသးတယ္။ ငါ့ေကာင္ေလးက ဒီေလာက္ စိတ္ထားေကာင္းၿပီး ေႏြးေထြးတဲ့ေကာင္ေလးကို ဒီေရာဂါဆိုးႀကီး ကူးတယ္ဆိုတာ မျဖစ္နိုင္ပါဘူးလို႔။ ေတြးလို႔မွမဆုံးေသးဘူး ေနာက္တစ္ရက္က်ေတာ့ ကိုက ဖုန္းမကိုင္ေတာ့ဘူး။ ဗီဒီယိုေကာေျပာမယ္လို႔ကတိေပးထားေပမယ့္ လိုင္းတက္မလာဘူး။ ကၽြန္မ အရမ္းစိတ္ပူသြားၿပီး ကို႔မိဘေတြဆီဖုန္းဆက္ေတာ့ သူတို႔က ကို ေနမေကာင္းမွန္းေတာင္မသိၾကဘူး။ အိမ္ကိုလည္းျပန္မလာပါဘူးတဲ့။ တစ္မိသားစုလုံး ကို႔ကိုဆက္သြယ္လို႔မရလို႔ ေခါင္းမီးေတာက္ေနၿပီ။

ကို ေနတဲ့ တိုက္ခန္းမန္ေနဂ်ာကို ဖုန္းဆက္ၾကည့္ေတာ့ ကိုေနတဲ့ေနရာဝန္းက်င္မွာ ကူးစက္ေရာဂါရွိသူေတြအရမ္းမ်ားေနလို႔အသြားအလာမလုပ္ဖို႔ ပိတ္ခ်ထားတယ္တဲ့။ ဘုရားေရ။ ဒါေပမယ့္ ကူးစက္ေရာဂါရွိသူစာရင္းထဲမွာ ကိုယ့္နာမည္မပါလို႔ သိပ္စိတ္မပူဖို႔ေတာ့ ေျပာတယ္။ သံသယလူနာစာရင္းထဲမွာေတာ့ ကိုပါေနၿပီ။ သံသယလူနာစာရင္းထဲမွာပါေနေပမယ့္ ေဆး႐ုံမွာ လူေတြျပည့္သိပ္ေနလို႔ အိမ္မွာပဲ အျပင္မထြက္ပဲ quarantine လုပ္ရမယ္တဲ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဆး႐ုံေတြမွာမဆန႔္လို႔ အိမ္မွာပဲေနရင္းနဲ႔ ေသသြားတဲ့ လူနာေတြအေၾကာင္း သတင္းေတြက အင္တာနက္မွာ ပြထေနၿပီ။ ေန႔လည္က်ေတာ့ ကိုက ဖုန္းျပန္ေခၚတယ္။

ကို႔မွာ ေရာဂါရွိေနၿပီတဲ့။ ကို ေရာဂါကူးထားပါၿပီတဲ့။ ကၽြန္မ ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံး ေမွာင္အတိက်သြားသလိုပဲ။ ဒါ ဘယ္လိုျဖစ္နိုင္မွာလဲ။ ဒီေလာက္စိတ္သေဘာထားေကာင္းၿပီး သူမ်ားေတြကို ကူညီတတ္တဲ့ ကၽြန္မရဲ့ ေကာင္ေလးကေလ။ ေလာကႀကီးက မတရားလိုက္တာ။ ေရာဂါပိုးရွိေနမွန္းသိတာေတာင္ ကို႔မွာ ေဆး႐ုံမွာမေနရရွာဘူး။ ေဆး႐ုံမွာ ကုတင္မလြတ္လို႔ ျပင္ပလူနာခန္းမွာပဲ ေနရတယ္။ ကိုကေတာ့ ေဆး႐ုံေတြကိုလည္း အျပစ္တင္လို႔မရဘူးတဲ့ ရွင္းျပေနေသးတယ္။ဒီေလာက္ေရာဂါခံစားေနရတဲ့ၾကားထဲကေတာင္ ကိုဟာ သူမ်ားေတြကို နားလည္ေပးဖို႔ သူ႔ဘက္ကိုယ့္ဘက္ၾကည့္ေပးဖို႔ သင္ေပးေနခဲ့ေသးတယ္။ ကိုနဲ႔ video call ေျပာရင္းနဲ႔ ကၽြန္မ မ်က္ရည္က်ေတာ့ ကိုကေျပာတယ္။ ကို ကၽြန္မကို စေနာက္တဲ့အခါ လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ မခ်ိဳမခ်ဥ္မ်က္ႏွာမ်ိဳးနဲ႔“ကေလးေလး ဘယ္အခ်ိန္မွာ ႐ုပ္အဆိုးဆုံးလဲသိလား”တဲ့။ “ကို ေနာက္မေနနဲ႔ ကၽြန္မ ဝူဟန္ကို ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔ျပန္လာၿပီး ကို႔ကို ျပဳစုမယ္။
ကို က ဂ႐ုမစိုက္ဘူး။ သူေျပာခ်င္တာပဲ ဆက္ေျပာတယ္။ “ကေလး ငိုေနတဲ့အခ်ိန္ေလ။ ငိုေနရင္ ႐ုပ္အဆိုးဆုံးပဲ။ ၾကည့္ပါဦး တအားေခ်ာတဲ့ ခန႔္ေခ်ာႀကီး ကိုယ္က ဒီလို ႐ုပ္ဆိုးမေလးကို လက္ထပ္ရမွာလား ဇာတ္နာေနၿပီ အရမ္းပဲ” ကၽြန္မ မ်က္ရည္ေတြၾကားက ရယ္မိေတာ့ ကိုကလည္း စိတ္သက္သာရာရသြားပုံနဲ႔ အားတင္းၿပီးလိုက္ရယ္တယ္။ ကၽြန္မက ဝူဟန္ကို ျဖစ္တဲ့နည္းနဲ႔သြားခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သြားခြင့္မရေတာ့ဘူး။ ကၽြန္မက ဝူဟန္က ျပန္လာတာမၾကာေသးဘူးဆိုေတာ့ ကၽြန္မေရာ တစ္အိမ္သားလုံးေရာ အိမ္မွာပဲ self-quarantine လုပ္ေနရတယ္။ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္းေတြက ကၽြန္မတို႔ရဲ့ ကိုယ္အပူခ်ိန္ေတြကိုေန႔တိုင္းပုံမွန္လာတိုင္းတယ္။

နာက္တစ္ရက္မွာ ကိုက ႐ုတ္တရက္ႀကီး video ထေခၚတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မအသည္းကိုခြဲတဲ့ စကားေတြေျပာတယ္။ ထူးဆန္းတဲ့ စကားေတြေလ။ “ကေလးေလး ကေလးအနားမွာ ကိုယ္ အၾကာႀကီးရွိနိုင္မယ္မထင္ေတာ့ဘူး။ ကေလးက ႀကံ့ခိုင္ပါတယ္။ မငိုနဲ႔ေနာ္.. မငိုပဲနဲ႔ ႀကံ့ႀကံ့ခံၿပီးျဖတ္သန္းပါ့မယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုကတိေပးေနာ္”တဲ့။ ဘာေတြလဲ။ဘယ္လိုကတိေပးရမွာလဲ။ အနားမွာ ကိုမရွိေတာ့ပဲ ဘယ္လိုအသက္ဆက္ရွင္ရမွာလဲ။ ကၽြန္မ မရပ္မနား အၾကာႀကီးငိုခဲ့တယ္။ ကိုက ဖုန္းစခရင္ထဲကေန ကၽြန္မငိုတာကိုေငးေနတယ္။ ကို႔ေရွ႕မွာ မ်က္ရည္မက်ခ်င္ေပမယ့္ေလ…။ ကိုမရွိပဲ ဘယ္လိုဆက္ေနရမွာလဲလို႔ တတြတ္တြတ္ေျပာၿပီး ငိုေနမိတယ္။

ကိုက အင္တာနက္ကေန ဖိုင္တစ္ခုပို႔လာတယ္။ အဲဒီစာက ကၽြန္မဘဝထဲကို ေနာက္ထပ္ ခ်စ္သူအသစ္တစ္ေယာက္ေရာက္လာခဲ့ရင္ အဲဒီခ်စ္သူအသစ္ကို ေသခ်ာေပါက္ေပးဖတ္ဖို႔စာတဲ့။ ကၽြန္မ မ်က္ရည္ေတြၾကားကပဲ စာကိုဖြင့္ဖတ္မိတယ္။

“ဒီစာကို ခင္ဗ်ား ဖတ္ေနၿပီဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့ ကေလးရဲ့ ခ်စ္သူျဖစ္ခြင့္ရထားတယ္ဆိုတဲ့အဓိပၸါယ္ပဲ။ ခင္ဗ်ားအတြက္ဂုဏ္ယူပါတယ္။ ကေလးရဲ့ ႏွလုံးသားကို ရေအာင္သိမ္းပိုက္သြားတဲ့ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္မနာလိုဘူး။ ဒီစာကေတာ့ ကေလးရဲ့ခ်စ္သူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ခင္ဗ်ားသိဖို႔လိုအပ္တဲ့ အေရးအႀကီးဆုံးအခ်က္ေတြပါ။

1. ကေလးက တစ္ခါတစ္ေလ ေခါင္းမာတယ္။ စိတ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားတယ္။ ကေလးကို စိတ္ပ်က္ၿပီး ထားမသြားပါနဲ႔။ သူ႔ကိုႏွစ္သိမ့္ေပးပါ။ ခင္ဗ်ားက သူ႔ကိုတစ္သက္လုံးေစာင့္ေရွာက္သြားရမယ့္သူပါ။
2. ကေလးက ခဏခဏေခါင္းကိုက္တတ္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာ သူ႔ကို သြားမရႈပ္မိေစနဲ႔။ သူေခါင္းကိုက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔နားထင္ေတြကို ျငင္ျငင္သာသာႏွိပ္ေပးတတ္တယ္။ အဲဒါဆို သူအိပ္ေပ်ာ္သြားမယ္။ နိုးလာရင္ ေခါင္းမကိုက္ေတာ့ဘူး။ ဒါက ရိုးရာသမားေတာ္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာျပထားတဲ့နည္း။ ေသခ်ာမွတ္ထားေပးပါ။
3. ကေလးက စိတ္ဓာတ္က်တတ္တယ္။ သူ စိတ္ဓာတ္က်တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ကၽြန္ေတာ္အျမဲႏွစ္သိမ့္ေပးတယ္။ ကူညီေပးတယ္။ အခုေတာ့ အဲဒီလိုလုပ္ေပးဖို႔ ကၽြန္ေတာ္အနားမွာမရွိနိုင္ေတာ့ဘူး။ ခင္ဗ်ား သူ႔ကို ကူညီေပးပါ။ ေနာက္တစ္ခုက ကေလးက ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္တာအရမ္းႀကိဳက္တယ္။ တစ္ညတည္းနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ႏွစ္ကားသုံးကားေလာက္ဆက္တိုက္ၾကည့္ၿပီး မနက္သုံးနာရီေလာက္မွ အိပ္ရာဝင္တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးလည္းရွိတယ္။ အဲဒီေတာ့ အိပ္ေရးမဝတဲ့အတြက္ က်န္းမာေရးအတြက္မေကာင္းဘူး။ သူ႔ရဲ့အဲဒီအက်င့္ကို ရေအာင္ျပင္ေပးပါ။ ခင္ဗ်ားကို ခ်စ္ရင္ သူျပင္မွာပါ။
4. ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္ခ်စ္သူျဖစ္တဲ့အခါ အျခားခ်စ္သူေတြလိုပဲ အခက္အခဲေတြၾကဳံေတြ႕ရမွာပဲ။ အဲဒီအခက္အခဲေတြကို ႏွစ္ေယာက္အတူ သည္းခံေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။
5. ခင္ဗ်ား ဘယ္သူလဲ၊ဘယ္မွာေနလဲ၊ဘာအလုပ္လုပ္လဲ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားသူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္သလိုပဲ ခ်စ္ၿပီး ဂ႐ုစိုက္ေပးဖို႔က အေရးႀကီးတာပါ။ ခင္ဗ်ားတို႔ႏွစ္ေယာက္လုံးေပ်ာ္ရႊင္နိုင္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းပါတယ္။

ဒီစာေလးရဲ့အဆုံးမွာ ကိုက သူ႔ရဲ့ bank account password ကိုေရးေပးထားတယ္။ ဘဏ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ပိုက္ဆံက ယြမ္တစ္သိန္းေက်ာ္တယ္။ ကို အလုပ္စလုပ္ကတည္းက စုထားတဲ့ ပိုက္ဆံေတြ။ ကိုက သူ႔တစ္သက္လုံး ကၽြန္မကိုပဲခ်စ္ခဲ့တာမို႔ ဒီပိုက္ဆံေတြကလည္း ကၽြန္မအတြက္ပါပဲတဲ့။

ေနာက္ထပ္သုံးရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ကို ဆုံးပါးသြားပါတယ္။ ဝူဟန္ၿမိဳ႕ႀကီးဟာ ၿမိဳ႕ပ်က္ႀကီးပဲ။ အဲဒီၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မတို႔ခ်စ္တဲ့သူေတြ ပိတ္မိေနခဲ့တယ္။ ေရာဂါေဝဒနာဆိုးရြားစြာ ခံစားရၿပီး ေသဆုံးသြားခဲ့ရတယ္။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူ ဘယ္ေလာက္ခံစားေနရလဲ.. အသက္မဆုံးခင္ ဘယ္လိုခံစားခဲ့ရလဲ ဘယ္သူမွမသိဘူး။ အဲဒီၿမိဳ႕ႀကီးထဲမွာ ကၽြန္မအသက္ထက္ခ်စ္ရတဲ့ ခ်စ္သူကို ဆုံးရႈံးလိုက္ရတယ္။

ကို သိလား.. ကို ထြက္သြားၿပီး တစ္ပတ္အၾကာမွာ ဝူဟန္က ေျပာင္းလဲသြားခဲ့တယ္။
အခုဆို ေဆး႐ုံေတြမွာ ကုတင္ေတြအလုံအေလာက္ရွိေနၿပီ။ ေဆး႐ုံကုတင္အတြက္ လူနာေတြတန္းစီေစာင့္စရာမလိုေတာ့ဘူး။ ေဆး႐ုံကုတင္ေတြကသာ လူနာေတြကိုေစာင့္ေနၿပီ။ ကို ဘာလို႔ အခ်ိန္နည္းနည္းေလာက္ထပ္မေစာင့္ပဲ သြားလိုက္ရတာလဲ။ ကိုသာ ရက္နည္းနည္းေလာက္ထပ္ေစာင့္ခဲ့ရင္ ကၽြန္မတို႔ အတူျပန္ဆုံရဖို႔ ေနာက္ဘဝအထိေစာင့္ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့…။

ကို တကယ္ႀကီးမရွိေတာ့ဘူးေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မ ဗိုက္ေအာင့္တဲ့အခါ ဘယ္သူက ဂ႐ုစိုက္မွာလဲ။ ကၽြန္မ ေခါင္းကိုက္ရင္ ဘယ္သူကႏွိပ္ေပးမွာလဲ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ေဒါသထြက္တဲ့အခါေရာ ဘယ္သူက ႏွစ္သိမ့္မွာလဲ။ ဝူဟန္မွာ ခ်ယ္ရီေတြအဆုပ္လိုက္ပြင့္တဲ့အခါ ကၽြန္မတို႔ မဂၤလာေဆာင္ဓာတ္ပုံေတြရိုက္မယ္လို႔ ကတိေပးထားတယ္ေလ။ အတူတူႀကိဳးစားၿပီး ေႏြးေထြးတဲ့အိမ္ေလးဖန္တီးမယ္ဆို။ ကို ကတိေပးခဲ့တာေနာ္။ အခုေတာ့ အရာအားလုံးေပ်ာက္ဆုံးသြားၿပီ။

အခုေတာ့ ခ်ယ္ရီေတြအဆုပ္လိုက္ပြင့္ေနတဲ့ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ကို႔ကို လြမ္းေနရတယ္။ ကိုေရာ.. အဲဒီေျမသားေတြေအာက္ကေန ကၽြန္မကို လြမ္းေနမွာလား။ ကို႔ုကို ေမ့နိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုေနရမလဲ။ ကိုနဲ႔ပတ္သက္တဲ့အရာအားလုံးက ရင္ထဲမွာ အျမစ္တြယ္ၿပီး တဆစ္ဆစ္ကိုက္ခဲေနတာကို..သက္သာေအာင္ ဘယ္လိုေနရမလဲ။

ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ ကို.. ကၽြန္မတို႔ အတူတူခ်စ္ခဲ့ၾကတယ္..ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ၾကတယ္၊ ရယ္ေမာခဲ့ၾကတယ္။ အခုေတာ့..အရာအားလုံးအဆုံးသတ္သြားခဲ့ၿပီ။ ကၽြန္မရယ္..ရပ္တန႔္ဖို႔မျဖစ္နိုင္တဲ့ နာက်င္မႈေတြရယ္။ ကြဲေၾကပ်က္စီးသြားတဲ့ အိပ္မက္အပိုင္းအစေတြရယ္..။

My Boyfriend Die In Wuhan ကို ဆီေလ်ာ္သလို ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။ခ်စ္သူတိုင္း ဒီ ကပ္ေရာဂါဆိုးႀကီးကို အတူလက္တြဲေက်ာ္ျဖတ္နိုင္ပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။