နင္းျပားဘ ဝမွ ကုန္းထျခင္း ….

ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္းၿခံ ၿမိဳ႕နယ္၊ ေခါင္းကြဲရြာတြင္ ေမြးခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖသည္ ေဆးရြက္ႀကီးစိုက္ေသာ ေတာင္သူ၊ ကၽြန္ေတာ့္ အေမသည္ ၿမိဳ႕သူ ျဖစ္ၿပီး အေဖ ႏွင့္ရမွ ေခါင္းကြဲတြင္ လိုက္ေနကာ ေတာင္သူ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရသည္။

ေတာင္သူဆိုသည့္ အတိုင္း အလြန္ပင္ပန္းသည္။ အလုပ္ ကို ပင္ပန္းဆင္းရဲႀကီးစြာ လုပ္ရသည္။ ႏြား ႏွင့္ ဖက္႐ုန္း ရသည္။ ပင္ပန္း လိုက္သည္မွ လူ႐ုပ္ပင္ မေပၚ။ ပင္ပန္းသေလာက္ ပိုက္ဆံရပါ၏လား ဆိုေတာ့ ႏွစ္တိုင္း အရႈံးေပၚသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ အရႈံးေပၚသနည္း ကို ရွင္းျပခ်င္ပါသည္။ ေဆးရြက္ႀကီး ပြဲစားမ်ား သည္ တစ္ႏွစ္တြင္ သုံး ရစ္ (သို႔) ေလးရစ္ ႀကိဳ ေငြ ထုတ္ေပးသည္။ ထုတ္ေပးသည့္ႀကိဳေငြ ကလည္း အတိုးေလး ပါေသးသည္။

ယင္းႀကိဳေငြရမွသာ ေတာင္သူတို႔ လုပ္ငန္းစနိုင္သည္။ ထိုေငြျဖင့္ ေဆးပ်ိဳးပင္ဝယ္၊ စိုက္ပ်ိဳးေဆးဝယ္ ၊ အလုပ္သမားေခၚစသည္ျဖင့္ ဘာမွအရာ မထင္လိုက္၊ ျဖဳတ္ခနဲ တန္းကုန္ သြားသည္။ ႀကိဳေငြကုန္သြားေသာ္ လက္ထဲပိုက္ဆံမရွိ။

ထိုအခ်ိန္ ပြဲစားကလည္း တန္းထုတ္မေပးနိုင္။ ထို႔ေၾကာင့္ ပိုက္ဆံ ရွိေသာ အျခားသူေတြဆီ ဟိုဆြဲ ဒီဆြဲ၊ ဟိုေခ်း ဒီေခ်း လုပ္ ရျပန္ သည္။ ဤသို႔လၽွင္ အေႂကြးပိ တစ္ႏွစ္၊ တစ္ႏွစ္ အလုပ္သိမ္း၍ ပြဲစား ႏွင့္ ပိုက္ဆံရွင္းလၽွင္ အပို ပိုက္ဆံေတာ့ မရ၊ အေႂကြးစာရင္း စာရြက္ေတာ့ ရ လာ သည္။

ပိုက္ဆံေတာ့မပို ၊ေနာက္ႏွစ္ အေႂကြးေတာ့ ပို သြား သည္။ ထိုကဲ့သို႔ အေႂကြး စာရင္း ပိုေတာ့ ပြဲစားကို ျပန္ ဆပ္နိုင္ဖို႔ အေရး မျဖစ္မေန ေတာင္သူ လုပ္ရျပန္သည္။ ေနာက္ႏွစ္ အေႂကြးတင္ျပန္သည္။

ဤသို႔လၽွင္ ဘဲဥအစရွာ မရသလိုျဖစ္ ေနသည္။ အေႂကြး သံသရာ ထဲက မထြက္နိုင္ေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ေမာင္ႏွမ သုံးေယာက္လုံး ပညာတတ္ ျဖစ္ခဲ့သည္မွာ အေမ၏ အျမင္က်ယ္မႈ၊ အေဖ၏ အားေပးမႈေၾကာင့္ သာျဖစ္ပါသည္။

မိဘေက်းဇူး အလြန္ႀကီးမား လွပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သုံးတန္းႏွစ္ ကတည္း ကစ၍ စာဖတ္ခဲ့သည္။ စာဖတ္ ဝါသနာက ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်ားစြာ ျပဳ ျပင္၊ထိန္းေက်ာင္း ေပးခဲ့သည္။

၆ တန္း၊ ၇ တန္းႏွစ္က ဆိုလၽွင္ စာအုပ္အငွါးဆိုင္သို႔ ေန႔တိုင္း မိေက်ာင္းစက္ဘီးေလး ႏွင့္ သြား ၊ စာအုပ္ (၅ ) အုပ္ေလာက္ငွားလာသည္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ပက္လက္လွန္ၿပီး စာဖတ္ေတာ့သည္။ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ကို ဖတ္ ခဲ့သည္။ စာစုံဖတ္ခဲ့ သည္။

ယုတ္စြ အဆုံး လမ္းေဘးမွာေတြ႕သည့္ သတင္းစာျဖတ္ပိုင္းက အစဖတ္ခဲ့သည္။ စာေပအေပၚ ႐ူးသြပ္ခဲ့သည္။ စာေပကေန ခရီးေတြ ထြက္ခဲ့သည္။ လူေတြအေၾကာင္း သိလာခဲ့သည္။ စာေပ ေတြကေန စုံေထာက္ လုပ္တတ္ လာခဲ့သည္။

ငယ္ငယ္တည္းက အ္ိမ္တြင္ အစစအရာရာ အဆင္မေျပမွန္း သိ၍ “ကိုယ့္ဝမ္းနာ ကိုယ္သာသိ “ဆိုသည့္ အတိုင္း ဘဝ မေမ့ဘဲ ႀကိဳး စား ခဲ့သည္။ ပ်င္းသည့္ အခ်ိန္၊ စာမလုပ္ခ်င္သည့္ အခ်ိန္တိုင္း ေကာင္းကင္ကိုေမာ့ၾကည့္ ၍

***ငါ စာ မလုပ္ခ်ိန္မွာ မိဘေတြ ဘယ္ေလာက္ ပင္ပင္ ပန္းပန္း ဆင္းရဲ ႀကီးစြာ လုပ္ေနရသလဲ။ ငါ စာလုပ္ တယ္ ဆိုတာ မိဘ ေတြ ပင္ ပန္းတာ နဲ႔ ယွဥ္ရင္ မေျပာပေလာက္ ပါဘူးဆိုၿပီး မိမိ ကိုယ္ ကို အားေပးရင္း၊ မ်က္ရည္ဝဲရင္း၊ အံႀကိတ္ ရင္း ႀကိဳးစား ခဲ့ရသည္။***

ကၽြန္ေတာ္သည္ ညဏ္ေကာင္းသည့္ ေက်ာင္းသားမဟုတ္ပါ ။ အလြန္ ႀကိဳးစားသည့္ ေက်ာင္းသားသာ ျဖစ္ ပါသည္။ သူမ်ားအိပ္ခ်ိန္မွာ မအိပ္ဘဲ ႀကိဳးစား ခဲ့သည္။ မနက္ ၅:၃၀ ထ၍ ည ၁၁ ခြဲ ထိ အတတ္နိုင္ဆုံးႀကိဳးစား စာၾကည့္ ခဲ့သည္။

ဖင္ျမဲျမဲ ျဖင့္ စာၾကည့္ခဲ့သျဖင့္ ဖင္မွာ ခ်ပ္ပင္တည္ခဲ့သည္။ ခု ကၽြန္ေတာ့္ ကေလးေတြကို အျမဲေျပာေသာ စကား ရွိ သည္။ ***ႀကိဳးစားလား မႀကိဳးစားလား သိခ်င္လၽွင္ ဖင္ခ်ပ္တည္ မတည္ စမ္းၾကည့္ပါ ***ဟူ၍ျဖစ္ သည္။

ထမင္းတစ္ခါ စားလၽွင္ ၅ မိနစ္ေတာင္ မၾကာ ခဲ့ပါ။ ေရခ်ိဳး လၽွင္လဲ ဆပ္ျပာ မတိုက္ခင္ (၁၀ ) ခြက္ ဆပ္ျပာတိုက္ ၿပီး (၁၀)ခြက္ ကြက္တိ ခ်ိဳး ခဲ့သည္။ ညဏ္ မေကာင္းေတာ့ ေရးက်က္ က်က္ ခဲ့သည္။ တစ္ပုဒ္ကို ၁၅ ေခါက္ ေလာက္ေရးက်က္ ခဲ့ သည္။

ကၽြန္ေတာ္ (၁၀) တန္းတြင္ (၅) ဘာသာ ဂုဏ္ထူးျဖင့္ ေအာင္ခဲ့သည္။ ညဏ္ေကာင္း ၍ မဟုတ္ ႀကိဳးစား ၍ ျဖစ္ သည္။ မိဘေတြ ဆင္းရဲ တြင္းက လြတ္ဖို႔ ပညာေရး က လြတ္ေျမာက္ရာမွန္း သိ ခဲ့ သည္။ ထို႔ေနာက္ ေဆး ေက်ာင္းတက္ ခဲ့သည္။

ေရႊ စက္သုံးဆီဆိုင္က ေက်းဇူးရွင္အစ္ကို ႏွင့္ အစ္မတို႔ ၏ အိမ္တြင္ေန၍ ေက်ာင္းတက္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ ဆပ္၍မကုန္ေသာ ေက်းဇူး ရွင္မ်ား ျဖစ္သည္။ ခုထိပင္ ကၽြန္ေတာ္အေပၚ အရာရာ သြန္သင္ဆုံးမ ကူညီဆဲ ပင္။

ေဆးေက်ာင္း ေလးႏွစ္တက္ ခ်ိန္တြင္လည္း ဆယ္တန္း ကိုးတန္း Guide ၿပ ခဲ့သည္။ တစ္ လ(၂၈၀၀၀၀) က်ပ္ဝင္ခဲ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ေဆးေက်ာင္းတက္သမၽွ ကာလပတ္လုံး အိမ္က သုံးေသာင္းက်ပ္သာ ေတာင္းခဲ့ဖူးသည္။

ကိုယ္ ရွာသည့္ ပိုက္ဆံ မို႔ ကိုယ္ ႏွေျမာခဲ့သည္။ က်ဴရွင္ မတက္ ခဲ့။ ပိုဆိုးသည္ က ဆရာဝန္မလုပ္ လဲ ပိုက္ဆံ ရွာ ၍ ရမွန္း သိခဲ့သည္။ ထို႔အခါ စာေမးပြဲ က်ေတာ့သည္။ ၂၀၁၂ မွာ ျမင္းၿခံ ျပန္လာသည္။ ေရႊစက္သုံးဆီဆိုင္ တြင္ ကူလုပ္ခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္ ျမင္းၿခံ ျပန္ေရာက္ေနမွန္း သိေသာအခါ ဟိုက ဒီက ဂိုက္ လာေခၚၾကသည္။ ဂိုက္ျပရင္း ဂိုက္ခ်ိန္ ေတြ မ်ား လာခဲ့သည္။၂၀၁၄-၂၀၁၅ ပညာသင္ႏွစ္ က Guide ခ်ိန္ အမ်ားဆုံးပင္။ မနက္ ၅ နာရီမွ ည ၁ နာရီ ထိ အခ်ိန္ မ်ား ျပည့္ေနသည္။

ေက်ာင္းသား အိမ္ ညအိပ္ ရင္း သင္ၿပ ခဲ့ ရသည္။ ၂၀၁၅ -၂၀၁၆ “ေက်ာ္ေဘာ္ဒါ” စဖြင့္ျဖစ္သည္။ ပိုက္ဆံ ရွိ၍ မဟုတ္ ဖြင့္ခ်ိန္တန္၍ ဖြင့္ရျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္အသက္ ၂၂ ႏွစ္ ျဖစ္သည္။

၂၀၁၆ မွာ ေဆးေက်ာင္းက ျပန္ေခၚသည္။ ႏွစ္ ဘာသာ ဘဲတက္ရသည္။ ထို ႏွစ္ သည္ ကၽြန္ေတာ့ “ေက်ာ္ေဘာ္ဒါ “တြင္ေနေသာ ေက်ာင္းသား အေယာက္၂၀ တြင္ ၁၂ ေယာက္ ေအာင္ေသာႏွစ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးသည္။ စဥ္းစားသည္။ တိုင္ပင္သည္။

ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ (၂၃) ႏွစ္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အေမက ကၽြန္ေတာ့ ကို သူမ အသက္(၄၀) တြင္ ေမြးခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ (၂၃) ဆိုလၽွင္ပင္ အေမ့အသက္ က(၆၃) ႏွစ္ေရာက္ ေနၿပီ။

ကၽြန္ေတာ္ သာ ေဆး ေက်ာင္းဆက္တက္ လၽွင္ အေမ့ကို တိုက္ ႏွင့္ ကားႏွင့္ ေရခဲေသတၱာ ႏွင့္ ထား နိုင္မည္ မဟုတ္။ အေမ ထိုအရာေတြကို မသုံးဖူးဘဲ ေကာင္းေကာင္းမေနရပဲ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ မေနရပဲ ေသ သြားမည္ ကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္စိုးရိမ္သည္။

အေမ့ကို “ေကာင္းေပ့ ညႊန္႔ေပ့”ဆိုေသာ အရာ မ်ား စားေစခ်င္ေသးသည္။ သုံးေစခ်င္ေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္မွ ရမည္ကို သိလာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဆးေက်ာင္းကို စိတ္ျဖတ္ ပစ္လိုက္သည္။ ေဆးေက်ာင္းထြက္ခဲ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္က ပါးစပ္ ေတာ္ေတာ္စီးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသမၽွ အမ်ားစု ကျဖစ္ျဖစ္ လာတတ္သည္။ အဓိကက မိဘ လုပ္ေကၽြးပီး သံဗုေဒၶ ရြတ္ေသာ ေၾကာင့္ ထင္ သည္။ ေဘာ္ဒါ ဖြင့္ခ်င္သည္ဟု ၂၀၁၂ မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျပာမိသည္။ ပိုက္ဆံ မရွိ၍ မည္သို႔မွ မျဖစ္ နိုင္။

သို႔ေသာ္ ၂၀၁၅-၂၀၁၆ မွာ ဖြင့္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ White Board ကို ေက်ာင္းသားေဟာင္းက အသုံးမလို၍ ေပးခဲ့သည္။ GTC ေက်ာင္းသူ အေဆာင္ ဖြင့္မည္ ဆိုပီး ဖြင့္ ခဲ့ေသာ အိမ္အေဆာင္သည္ ေက်ာင္းသူ တစ္ေယာက္ မွ မလာ၍ ၁၀ တန္း ေဘာ္ဒါေဆာင္ျဖစ္သြားသည္။

ပထမဆုံး ႏွစ္ ၁၀ တန္း ၁၁ ေယာက္ တြင္ (၇ )ေယာက္ ေအာင္ပီး (၂ ) ေယာက္ ဂုဏ္ထူး ထြက္ ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ယခုအခ်ိန္ ထိ မည္သည့္ ေက်ာင္းသားကိုမၽွ လာပါလာပါ ဆိုၿပီး လိုက္၍ မေခၚဖူး ခဲ့ပါ။ တစ္ဆင့္ စကား တစ္ဆင့္ နား ျဖင့္ လာခဲ့ၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ယခုႏွစ္သည္ ေက်ာ္ေဘာ္ဒါဖြင့္ေသာ (၅) ႏွစ္ေျမာက္ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္ေျပလာခဲ့ ၿပီ။ အေဖနဲ႔အေမ ကို ဘာအလုပ္ မွ မလုပ္ ခိုင္းတာ (၇ ) ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ ဤသို႔ဆိုေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ပိုက္ဆံေပါမ်ားေန၍ မဟုတ္ ပါ။

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္က စိတ္ေတာင္ မကူးခဲ့ဖူးေသာ တိုက္ ႏွင့္၊ ကားႏွင့္၊ အဲကြန္း ႏွင့္ ၊ ေရခဲေသတၱာ ႏွင့္ ၊ တီဗီ ၾကည့္ ရတာ ႀကိဳက္ေသာ အေဖ့ အတြက္ (၄၈) လက္မတီဗီ၊ နားမေကာင္းေသာ အေဖ့အတြက္ Made in Germany နားၾကပ္၊ အေမ့အတြက္ ေရႊထည္ အခ်ိဳ႕ ဝယ္ေပး နိုင္ခဲ့ၿပီ။

အေဖေျပာ သမၽွ အရာတိုင္း ျဖည့္ဆည္း ေပးဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့ၿပီးၿပီ ။ အေမျဖစ္ခ်င္တဲ့ အရာတိုင္း ျဖည့္ ဆည္းေပးနိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ မိဘ ႏွစ္ပါးလုံး မေသခင္ သူတို႔ လုပ္ ခ်င္တာ၊ျဖစ္ခ်င္တာ ျဖည့္ဆည္းေပးနိုင္ဖို႔ အတတ္နိုင္ဆုံး ႀကိဳးစားေနပါသည္။ ျဖည့္လည္း ျဖည့္ဆည္းေပးေနသည္ ။

ေသ မွငိုေနမည္ မဟုတ္ ။ မေသ ခင္ ျဖစ္ခ်င္တာ ၊လုပ္ ခ်င္တာ အကုန္လုပ္ေပး မည္ဟု စိတ္ထဲမွတ္ၿပီး အသကုန္႐ုန္းခဲ့ပါသည္။ မိကံဖကံ သည္ အလြန္အေရးႀကီးသည္။ မိဘ ကို လုပ္ေကၽြး သည့္အတြက္ လုပ္ ငန္းကိုင္ငန္း အရာရာ အဆင္ေျပလာသည္။ကူညီမည့္သူ ေပါသည္။

ေက်ာ္ေဇာဟိန္း ဆိုတာ ႏွင့္ အမ်ားစုက ယုံၾကည္ ၾကသည္။ကၽြန္ေတာ္ မလိမ္မွန္း သိသည္။စိတ္ခ် ၾကသည္။ထိုအတြက္ အားလုံးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ ဆိုးသြမ္းေသာေက်ာင္းသားေလးေတြ ကၽြန္ေတာ့ဆီ လာၾကသည္။ အျပင္မွာ အရမ္းဆိုးသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ “ေက်ာ္ ေဘာ္ဒါ” ေရာက္မွ လိမၼာလာသည္ ဟု မိဘမ်ားေျပာၾကသည္။ ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ …ကၽြန္ေတာ္ သည္ သူတို႔အတြက္ စံၿပ ျဖစ္သည္။ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ႏွင့္ မိဘ လုပ္ေကၽြးေန ျခင္း ၊

ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ထားသမၽွ စာေတြထဲမွ သေဘာတရားေတြ ေျပာျပေပးျခင္း မ်ားေၾကာင့္ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္ေျပာင္းလဲ လာၾကသည္။ ႀကိဳးစားလာၾကသည္။ လိမၼာသြားၾကသည္။ ေအာင္သြားၾကသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ “ေက်ာ္ေဘာ္ဒါ”နာမည္ေကာင္း ေလးထြက္ လာသည္။ စာလည္းေတာ္ေတာ္ ရွည္ၿပီ။ အထူးသျဖင့္ ဤစာေရးရျခင္း ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ ကၽြန္ေတာ့္လို လူငယ္ေတြကိုမိဘ လုပ္ေကၽြးေစခ်င္သည္။

မိမိ အတၱထက္ မိဘအတြက္ ေကာင္းတာ ပိုစဥ္းစား ေစခ်င္သည္။မေသခင္ စိတ္ခ်မ္းသာမႈ တစ္ခုခုေတာ့ ေပးေစခ်င္သည္။ အထူးသျဖင့္ အျပင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မုန္႔စားလၽွင္ေတာင္ မိဘ အတြက္ေတာ့ ဝယ္သြားေစခ်င္သည္။

”အစားေကာင္းစားလၽွင္ ခ်စ္ရတဲ့သူေတြ သတိရတယ္” ေျပာၿပီး မိဘေတာ့ သတိမရ ရည္းစားေတာ့ သတိရသည္။ ခရီးတစ္ခု သြားလၽွင္ မသြားခင္ မိဘ ႏွစ္ပါးကိုေတာ့ ကန္ေတာ့ေစခ်င္သည္။

မိဘေတြ ခမ်ာ ပီတိကိုစားၿပီး ဘယ္ေလာက္ေတာင္ေပ်ာ္မည္ ဆိုတာ ေတြးၾကည့္ နိုင္သည္။ အေပၚက ေရးထားသမၽွသည္ ကၽြန္ေတာ့ အေတြ႕အၾကဳံ၊ကၽြန္ေတာ့ အေတြးသာျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဘာေကာင္မၽွမဟုတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ စာေလး ဖတ္ၿပီး တစ္ေယာက္ေလာက္ မိဘ အေပၚသိတတ္သြားလၽွင္ကို ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။ ။

Kyaw Education Center Myingyan